Šta je cervikobrahijalni sindrom?

Kada kažemo cervikobrahijalni sindrom, onda mislimo na bol u vratu koji se širi ka ramenu i ide duž ruke, jedne i obe. Možemo slobodno reći da je to bolest modernog doba jer radne obaveze pred nas stavljaju izazove kao što je dugotrajno sedenje za računarom, zatim dugotrajno gledanje u pametne uređaje sa glavom pognutom i spuštenom ka napred i dole, ponajviše deca! Sindrom kao takav nastaje, uglavnom, usled iritacije/pritiska na nervne korenove u vratnoj kičmi odakle oni polazež. Karakterističan je po prisutnosti bola u vratu koji se širi do ramena i niz ruku, po jednoj vrsti trnjenja, peckanja ili čak slabosti u rukama. Kao što smo već napomenuli bol i slabost može da se širi u obe ruke, sve do prstiju šake, u zavisnosti od pritiska na nerv.

Koje su anatomske karakteristike vratnih pršljenova?

Vratni pršljenovi se obeležavaju sa slovom “C” i ima ih ukupno 7. Vratni pršljenovi se razlikuju od drugih pršljenova u kičemnog stubu najpre po svojoj masivnosti odnosno drastično su manji u odnosu na, na primer, grudne ili slabinske pršljenove, i po tome što nemaju svi vratni pršljenovi između sebe prisutne diskuse! Diskusi postoje između drugog vratnog pršljena “C2” pa sve do sedmog vratnog pršljena “C7”. Između prvog i drugog vratnog pršljena “C1 i C2” ne postoje diskusi zbog njihove specifične građe koja im omogužava da se glava rotira u levu i desnu stranu.

Kako nastaje cervikobrahijalni sindrom?

Ovaj problem najčešće nastaje usled pritiska na nerv a izazivaju ga sami pršljenovi usled njihovog “pomeranja” izvan prirodnog položaja, zatim diskovi koji se nalaze između svakog pršljena, kao i susedni ligamenti i mišići. Najčešće se to dešava usled degenerativnih promena (prirodan proces starenja), diskus hernije (stvaranje male nepravilnosti na samom diskusu), spondiloze (kada se stvaraju koštani izraštaji na samom pršljenu), Lošeg držanja tela, usled povrede (najčešće saobraćajni traumatizam), dugotrajno sedenje, statički položaji, težak fizički rad (građevinski radnici) itd. Disk prirodno tokom procesa starenja gubi određen stepen vode koji sadrži u sebi, posledično tome gubi svoju elastičnost, smanjuje svoju visinu i počinje da pritiska susedni nerv.

Kako da znam da li je to baš cervikobrahijalni sindrom

Ono što ovaj sindrom čini specifičnim jeste bol koji nije prisutan samo u jednom mestu već se širi dalje niz rame i ruku sve do šake, zatim javlja se trnjenje i peckanje u jednom mestu ili duž ruke (parestezije), mišići su nam izuzetno slabi i nemamo snagu ponekad da podignemo čašu vode, smanjen je obim pokretljivosti glave i vrata, mogu se javiti osećaji glavobolje, mučnine i vrtoglavice. U težim slučajevima dolazi do potpunog odsustva snage mišića u ruci ili rukama, smanjuje nam se osećaj na toj ruci (ne osećamo tuđi dodir), smanjene su nam sposobnosti fine motorike (na primer da dotaknemo prst drugim prstom) itd.

Ko najčešće oboleva od ovog sindroma?

U najvećem riziku da obole od cervikobrahijalnog sindroma jesu osobe koje dugo vremena provode za računarom, a to su IT stručnjaci, programeri, osobe koje obavljaju kancelarijski posaox, vozači, frizeri, kovači, stomatolozi i ortopedi, radnici na građevini koji dižu veliki teret iznad visine ramena kao i sportisti koji se bave body buildingom. Glavni problem kod svih jeste nepravilno držanje i statičko opterećenje koje traje dugo!

Kako se cervikobrahijalni sindrom dijagnostifikuje?

Pravovremena i pravilno postavljena dijagnoza može sprečiti da problem postane još ozbiljniji. Ovaj sindrom, iskusni fizioterapeut, kroz različite vrste testova može vrlo lako postavlja tačnu dijagnozu, naravno uz ostale anamnestičke podatke koje dobija od pacijenta. Takođe u obzir dolaze i običan RTG snimak vratne kičme, kao i magnetna rezonanca (MRI) i EMG/EMNG (dijagnostička procedura koja procenjuje stanje naših nerava). Najčešće su pogođeni C5 i C6 vratni pršljen kao i C6 i C7.

Kako se leči ovaj problem?

U većini slučajeva ovakav problem se rešava vrlo lako neoperativnim putem. Savremene tehnologije u Najpre se, ukoliko nismo u bolnoj fazi, vrši edukacija pacijenta o pravilnim položajima tokom rada i boravka za računarom, zatim se pacijent edukuje o pravilnim vežbama koje nam pomažu u stabilizaciji našeg vrata, istezanju mišića vrata kako bi povratili normalan obim pokreta i na kraju jačanje dubokih mišića vrata. U sklopu kineziterapije primenjuju se i različite manuelne tehnike kao što su  masaža, mobilizacija vratne kičme, rasterećenje diska i nerava (popularna trakcija). U bolnoj fazi, kada nismo u mogućnosti da pomeramo glavu i kada je bol u većini slučajeva prisutan, primenjuju se elektroterapijske procedure poput TENS-a, ultrazvuka, TECAR-a, HILT-a i drugih procedura. Takođe, da bi se što pre naš vrat obezbolio i kako bi bili spremni da počnemo sa vežbanjem, primenjuju se i određeni lekovi kako bi potpomogli dejstvo elektroterapije. Ukoliko ne dobijemo željeni efekat sa svim pomenutim procedurama, pribegava se primeni injekcija (u vidu blokade nerava) ili pak operativnim zahvatima (kod teških oštećenja nerava).

Do kojeg smo zaključka došli?

Pre svega, prevencija je ključ uspeha da do ovog sindroma ne dođe, a to pre svega podrazumeva ranu edukaciju ciljne grupe o pravilnom držanju tela, zaštitnim položajima koje zauuimamo tokom rada i svakodnevnog života, pravljenju redovnih pauza tokom rada, edukovanjem o pravilnom izvođenju vežbi itd. Savremeni pristup ovoj bolesti zahteva ranu i pravilnu dijagnostiku, individualni pristup svakom pacijentu kao i personalizovanu terapiju i aktivno učešće pacijenta iu procesu edukacije i rehabilitacije.